Geleneksel veri toplama sistemlerinde, Takip/ kontrol edilen uygulamayı insan eliyle kağıt üzerine kaydetmekte ve bu kaydı zaman gecikmesi ile herhangi bir bilgi sistemine yine insan eliyle veri olarak girmektedir. Geleneksel sistemin bir üst gelişmişlik düzeyinde ise barkod etiket ve okuyucuları (el terminalleri) kullanmak sureti ile ürün/personel takibi yapılabilmektedir. Barkod sistemi, her ne kadar operatörün yükünü geleneksel yönteme nazaran hafifletse de insan eliyle okutma işlemi, azımsanmayacak bir işçilik maliyetini de beraberinde getirdiğinden ürün/personel takibi yarı-otomatik olarak gerçekleşebilmektedir. Barkod ile ürün takibinin bir dezavantajı da ürün takibinin birim bazında değil ürün kalemi bazında yapılmasıdır. RFID teknolojisi, ürünlere elektronik etiketlerde muhafaza edilen “Elektronik Ürün Kodu” (EPC) tahsis etmek sureti ile birim bazında ürün takibi/kontrolü yapmaya imkan tanımaktadır.      
    
      RFID sisteminin her ürüne birim bazında ürün kodu tahsis etme özelliği, ürünün tedarik zinciri boyunca tasarım aşamasından geri dönüşüm aşamasına kadar takip ve kontrolüne imkan vermektedir. Etiketin okutulması ile ürünün nerede ve ne zaman imal edildiği ve ambalajlandığı, son kullanım tarihi, nerede bulunduğu ve bulunduğu yerlerde ne kadar süre kaldığına dair bilgileri almak mümkündür. Ürün kodu birim bazında tahsis edildiğinden, ürünlerin mükerrer sayımına engel olmaktadır. Oysa   barkod sisteminde kullanılan kodun kalem bazında tahsis ediliyor   olması bu tür aksaklıklara meydan verebilmektedir. 

    Hali hazırda barkod sisteminin kullanımında takip/kontrol   prosesinde meydana gelen yetersizlikler RFID sistemi tarafından   giderilmektedir. Bu yetersizlikler işletme ortamı ve RFID sisteminde   mevcut olan fakat barkod sistemlerinde bulunmayan ilave işlevsel   özelliklerden (elektronik ürün gözetleme etiketleri, son kullanım tarihi etiketleri, v.s.) kaynaklanmaktadır.